![]() |
| Στη Θεσσαλονίκη με θέα τον Όλυμπο, του Τρύφωνα. |
Στην ποίηση, την πεζογραφία και γενικότερα στην τέχνη και τη φιλοσοφία ο ήλιος
είναι ο βασιλιάς, ο αρχηγός, ο σύντροφος, το ανέσπερο φως, ο κλειδοκράτορας, ο
μέγας ιεροφάντης, το χρυσό μάτι της μέρας που “τα πανθ' ορά”! Πριν από κάποιον καιρό ανακάλυψα και την προσωνυμία
«Μεγαλειότατος» στους στίχους δύο ποιητών: του Κουβανού Χοσέ Μαρτί (1853-1895),
εθνικού ήρωα και σύμβολο του αγώνα για την ανεξαρτησία της πατρίδας του, και
του Ηπειρώτη Γιώργου Κοτζιούλα (1909-1956) που φτωχό παιδί κατέβηκε από την
Πλατανούσα της Άρτας στην Αθήνα και σπούδασε φιλολογία: «Εγώ πιστεύω στο
Μεγαλειότατο Ήλιο. / Μόνο άμα δω το πρόσωπό του, νιώθω ρίγη. / Είν’ άλλο πράγμα
τώρα δα να πίνεις τίλιο / Κι άξαφνα με τον ουρανό η καρδιά ν’ ανοίγει…» (Μεσοχείμωνο,
από τη συλλογή Σιγανή Φωτιά, 1938).
.jpg)

