Μνήμες…

Μετεωρολογική παρατήρηση Ελληνικού το πρωί της 21ης Απριλίου 1967.
Η επάρκεια και η ευσυνειδησία του μετεωρολόγου-παρατηρητή περισσεύουν...

Στο στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, στη χούντα των συνταγματαρχών όπως λέγαμε τότε, δεν υπήρξε ουσιαστική μαζική αντίσταση, αλλά αρκετοί ήταν εκείνοι που, υπερασπιζόμενοι τη Δημοκρατία, φυλακίστηκαν, εκτοπίστηκαν και βασανίστηκαν. Βλέποντας τα πράγματα από απόσταση σχεδόν 70 ετών, μπορούμε να πούμε ότι η δικτατορία ήταν μια βίαιη ανακοπή του εκδημοκρατισμού της χώρας ή «ένας αναχρονισμός, μiα ιστορική ανορθογραφία» που λέει ο Στάθης Καλύβας στο βιβλίο του «Καταστροφές και Θρίαμβοι». Αυτό, βέβαια, αν δεν είχε υπάρξει η προδοσία της Κύπρου, η χαίνουσα πληγή του Ελληνισμού.


 

Δύο μήνες και κάτι ημέρες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, κατέβηκα στην Αθήνα για πρώτη φορά να κάνω φροντιστήριο ενόψει των πανελλαδικών εξετάσεων που τότε γίνονταν τον Σεπτέμβριο. Στην Πρωτεύουσα επικρατούσε εκκωφαντική βουβαμάρα και στους διαδρόμους του φροντιστηρίου ακούγονταν ψίθυροι ότι στις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου θα περνούσαν μόνο οι φίλα προσκείμενοι στην «Επανάσταση». Από πλευράς καιρού, είδα και έπαθα να προσαρμοστώ στις υψηλές θερμοκρασίες της πόλης, ιδιαίτερα τις νύχτες, τις οποίες είχα μάθει στην Κόνιτσα να περνώ με  σεντόνι και ενίοτε με λεπτή κουβέρτα!


Η ΣΤ΄τάξη του έτους 1966-67 του εξαταξίου -τότε- Γυμνασίου της Κόνιτσας λίγο μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 1967.  Από το σύνολο των 29 μαθητών και μαθητριών περάσαμε στο πανεπιστήμιο οι 23. Δεν το λες και μικρό πράγμα... 

Πάντως, το μεγαλύτερο πρόβλημα εκείνου του μαρτυρικού καλοκαιριού δεν ήταν ούτε οι προαναφερθέντες ψίθυροι ούτε η ζέστη. Ήταν το γεγονός ότι έχοντας αποφοιτήσει από κλασικό Γυμνάσιο, αγνοούσα ολόκληρα κεφάλαια από την ύλη των εξετάσεων στα πέντε από τα έξι τότε εξεταζόμενα μαθήματα (Άλγεβρα, Γεωμετρία, Τριγωνομετρία, Φυσική και Χημεία). Μόνο στην Έκθεση τα πήγαινα κάπως καλά. Όμως, ήταν πλέον αργά να αλλάξω κατεύθυνση σπουδών. Έκανα την προσπάθειά μου και τελικά κατάφερα να μπω στην πρώτη μου επιλογή: το Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. 

6 σχόλια:

  1. Πανέμορφα ιστορικά αρχεία!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ εύστοχα, όσα αναφέρατε κ Ζιακόπουλε, εγώ θα σχολιάσω τα της φωτογραφίας, η επιτυχία τόσον μαθητών, όχι μόνο μικρό πράγμα δεν είναι, αλλά μικρό θαύμα έλεγα και σίγουρα όχι τυχαίο!
    Παναγιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. H κάθοδος σας κύριε Ζιακόπουλε συνοδεία αρμάτων...σήμανε πάντως την έναρξη μία καιρικά...θρυλικής εφταετίας...!!!...."θωμάς"
    υ.γ. Ευχαριστώ τον Π.Α. για τις ευχές..και τον αποκατάσταση του Θωμά της Αγίας γραφής!!ν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. " Ο Γέρων φθονερός
    και των έργων εχθρός
    και πάσης μνήμης
    έρχεται " . Ανδρέας Κάλβος.
    Εδώ φαίνεται να μην ισχύει το Καλβικό .
    Υ.γ. 16 αγόρια - 13 κορίτσια .Σύμπτωση ή όχι ; . ------======Π.Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. υπέροχη ανάρτηση.Κύριε ζιακόπουλε έχουμε μια απορία:Θύμαστε πόσο γράψατε σε αυτά τα μαθήματα και πόσο ήταν η βάση στο μαθηματικό τμήμα του πανεπιστημίου ιωαννίνων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην ομάδα Β΄ των σχολών ανήκαν τότε οι πολυτεχνικές σχολές, οι φυσικομαθηματικές σχολές, οι γεωπονικές σχολές και η δασολογία της Θεσσαλονίκης.
      Από τα θέματα τα πιο δύσκολα για μένα ήταν εκείνα της Γεωμετρίας, καθώς από γεωμετρικούς τόπους και κατασκευές ελάχιστα είχαμε διδαχθεί στο κλασικό Γυμνάσιο της Κόνιτσας. Αν θυμάμαι καλά, είχα γράψει γύρω στη βάση.
      Οι βαθμοί μου στα υπόλοιπα μαθήματα ήταν από το 13 ως το 16.
      Αυτό που ακόμη με στοιχειώνει ήταν το θέμα της έκθεσης: «Λάλει ἃ δεῖ καὶ ὅτε δεῖ καὶ ὑπὲρ ὧν δεῖ καὶ ὅσα δεῖ καὶ οὐκ ἀκούσεις ἃ μή δεῖ», το οποίο μας υπαγορευόταν. Η μεγάλη σφαγή έγινε στο «ουκ ακούσεις» το οποίο το 80% των υποψηφίων είχε γράψει λανθασμένα «ουκ σκούσης».

      Διαγραφή