Ντόμπρα και σταράτα

Σε σημερινό μου σχόλιο στο μπλογκ ανέφερα ότι «οι συνήθεις ύποπτοι άρχισαν να μιλούν για τον καιρό της νέας εβδομάδας σαν να είναι πολεμικοί ανταποκριτές στο Κίεβο και να κάνουν συγκρίσεις με τις μεγάλες χιονοκακοκαιρίες του παρελθόντος. Αθεράπευτα ανεύθυνοι και ανίδεοι!».

Επειδή η παραπάνω θέση μου σχολιάστηκε από κάποιους αρνητικά και κυρίως επειδή το θέμα είναι πιο σοβαρό από όσο φαίνεται, απαντώ ως εξής:

-Αν δεν ήταν «πολεμικοί ανταποκριτές», θα μιλούσαν  αλλιώτικα.

-Αν ήταν υπεύθυνοι, θα γνώριζαν ότι το κράτος έχει θεσπίσει νόμους που προβλέπουν ποιος θα εκδίδει έκτακτα δελτία για την ενημέρωση των αρμόδιων φορέων της πολιτείας και του κοινού.

-Αν ήταν υπηρέτες της επιστήμης της μετεωρολογίας, θα ήταν σεμνότεροι και θα σέβονταν τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας και τους πολίτες -οι οποίοι είναι ήδη αναστατωμένοι- και αν κατείχαν τη μετεωρολογία σε βάθος, θα γνώριζαν ότι μία εβδομάδα πριν δεν προβλέπονται οι μαρτιάτικες κακοκαιρίες στο βαθμό που σε κάνει να λες ότι η επικείμενη κακοκαιρία είναι συγκρίσιμη με την «Ελπίδα». 

Μαρτιάτικα χιόνια

 

Κοζάνη, 6-3-2022, του Δημήτρη Νάκου

Οι Απόκριες των μαθητικών μου χρόνων

Γεννήθηκα στην Κόνιτσα, αλλά συνειδητοποίησα τον κόσμο στο καθαρά αγροτικό περιβάλλον του Αμαράντου, ενός χωριού κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα χτισμένου σε υψόμετρο 900 μέτρων, όπου τελείωσα το δημοτικό σχολείο. Εκεί, στο συνοικισμό Ράχη του χωριού, με θέα προς τον Σμόλικα και την Τύμφη που σου κόβει την ανάσα, πέρασα τα χρόνια που διαμορφώνεται ο άνθρωπος, μέσα στην άγρια φύση και τα πλάσματά της. Εκεί, αγάπησα και τον καιρό, με πρώτο δάσκαλο στην πρόγνωση τον αείμνηστο παππού μου. Τα καλοκαίρια αλλά και τους χειμώνες το σπίτι δεν μας κρατούσε ούτε ώρα. Όταν δεν είχαμε σχολείο, το επισκεπτόμασταν μόνο όταν πεινούσαμε και τα βράδια μανάδες και γιαγιάδες μάς έψαχναν στα αλώνια και τα σοκάκια και με τα χίλια ζόρια μάς μάζευαν στο σπίτι.