Οι Τούρκοι τη διάκριση των ετησίων από τους αρχαίους Έλληνες σε προδρόμους ετησίες, κυρίως
ετησίες και μετόπωρους ετησίες την έκαναν με δικό τους τρόπο. Ως κατ’ εξοχήν
γεωργικός λαός, χρησιμοποίησαν ονόματα φρούτων με βάση τη σειρά ωρίμανσής τους
από τα τέλη της άνοιξης ως τα τέλη καλοκαιριού. Έτσι, μιλούν για μελτέμι
του κερασιού (κιράζ-μελτέμ), μελτέμι του πεπονιού (καβούν-μελτέμ) και μελτέμι
του σταφυλιού (ουζούμ-μελτέμ). Ο συνάδελφος Θοδωρής Κολυδάς έκανε σχετική ανάρτηση πρόσφατα,
αλλά για την πληρότητα της κάλυψης του θέματος να αναφέρω ότι οι γείτονες για το μελτέμι που «ξινίζει» από τη σφοδρότητά του χρησιμοποιούν
τον όρο τσάνερο ή τζάνερο-μελτέμ (ξινό κορόμηλο-μελτέμι), ενώ το μελτέμι που
προκαλεί βαριά μεγάλα κύματα το ονομάζουν μπακλά-μελτέμ (των δύσπεπτων
κουκιών-μελτέμι). Τέλος, για τα μεγάλης έντασης και εμμονής αυγουστιάτικα
μελτέμια χρησιμοποιούν τον όρο γαϊδουρομελτέμια. Κλείνοντας την παράγραφο να
συμπληρώσω ότι για αυτό καθαυτό το όνομα των καλοκαιρινών βοριάδων στο Αιγαίο, τόσο το τουρκικό meltem όσο και το νεοελληνικό
μελτέμι έχουν ως κοινή αφετηρία τη βενετσιάνικη λέξη mal tempο
που σημαίνει κακοκαιρία.
